قلب یخی

گاهی وقتاااااااااااااااااااا

ghalbeyakhi60 — Fri, 30 Oct 2009 05:48:42 GMT

گاهی وقتا

توی زندگی آدما لحظه ای متولد می شه که

روح اونا رو وسیع تر از آسمون و رقیق تر از بارون می کنه

مثل وقتی که یک نفر رو خیلی دوست دارن

مثل وقتی که دلشون خیلی براش تنگ می شه

این جور موقعا،

آدما حاضرن همه هستی شون رو بدن

تا بتونن درست رأس همون لحظه دلتنگی، همون فرد رو ببینند

گاهی وقتا،

آدما خیلی از هم فاصله دارن

چیزی حدود هزار سال نوری!

این جور موقعا،

حاضرن همه هستی شون رو بدن

تا برای یک لحظه نزدیک هم باشن،

بتونن طعم صدای همدیگرو مزه مزه کنن،

لهجه نگاه همدیگرو با تموم وجود حس کنن،

و ...

گاهی وقتا،

آدما می تونن بعد از قرن ها،

برای چند لحظه،

دوست داشتنی ترین فرد زندگی شون رو ببینن

این جور موقعا،

حاضرن همه هستی شون رو بدن تا

زمان برای همیشه متوقف بشه !

می خوام فقط یه چیزی رو بدونی،

فقط یه چیزو:

تمام گاهی وقتای زندگی آدما،

همیشه های زندگی منه !!!

دوستت دارم

ghalbeyakhi60 — Sun, 20 Sep 2009 14:33:18 GMT

حقیقت دارد تو را دوست دارم در این باران می خواستم تو در انتهای خیابان نشسته باشی من عبور کنم سلام کنم لبخند تو را در باران می خواستم می خواهم تمام لغاتی را که می دانم برای تو به دریا بریزم دوباره متولد شوم دنیا را ببینم رنگ کاج را ندانم نامم را فراموش کنم دوباره در آینه نگاه کنم کلمات دیروز را امروز نگویم خانه را برای تو آماده کنم برای خودمان یک چمدان بخرم تو معنی سفر را از من بپرسی لغات تازه را از دریا صید کنم لغات را شستشو دهم آنقدر بمیرم تا زنده شوم زمانی با تکه ای نان سیر می شدم و با لبخندی به خانه می رفتم اتوبوس های انبوه از مسافر را دوست داشتم انتظار نداشتم کسی به من در آفتاب صندلی تعارف کند در انتظار گل سرخی بودم من بسیار گریسته ام هنگامی که آسمان ابری است مرا نیت آن است که از خانه بدون چتر بیرون باشم من بسیار زیسته ام اما کنون مراد من این است که از این پنجره برای باری جهان را آغشته به شکوفه های گیلاس بی هراس و بی محابا ببینم چه سرگردان است عشق آن هنگام که باید نشانی اش را از کوچه های بن بست گرفت چه حدیثی ست عشق که نمی پوسد و افسرده نیست حتی آن هنگام که از آسمان به خانه آوار شود... آری .. حقیقت دارد همیشه و هنوز تو را دوست دارم

می روم

ghalbeyakhi60 — Mon, 07 Sep 2009 15:05:18 GMT

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ويرانه خويش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوريده و ديوانه خويش

می برم،تا که در آن نقطه دور

شستشويش دهم از رنگ گناه

شستشويش دهم از لکه عشق

زين همه خواهش بيجا و تباه

می برم تا زتو دورش سازم

زتو، ای جلوه اميد محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از اين پس نکند ياد وصال

ناله می لرزد، می رقصد اشک

آه، بگذار که بگريزم من

از تو، ای چشمه جوشان گناه

شايد آن به که بپرهيزم من

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چيد

شعله آه شدم، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسيد

عاقبت بند سفر پايم بست

می روم، خنده به لب، خونين دل

مي روم از دل من دست بردار

ای اميد عبث بی حاصل

خسته ام

ghalbeyakhi60 — Fri, 04 Sep 2009 08:07:18 GMT

خسته ام از حرف سكوت

خسته ام از هر واژه كه با تنهايي همرا ه است

مي خواهم نقطه بگذارم در پايان همه اين جملات

شايد باز نتوانم

اما من پر از فردايم

من مغلوب ديروز نخواهم شد

گوشه اتاق كز نخواهم نشست به اميد خاطره

بار ديگر از نو آغاز خواهم كرد وصف تنهايي را

من پر از فردايم

در افق فردايم انتظار جايي ندارد

من به دنبال آسمان خواهم بود

به دنبال طلوع ها

به دنبال دري به سوي اميد

دوستت دارم

ghalbeyakhi60 — Thu, 03 Sep 2009 08:21:00 GMT

هیچ کس از جنس ما نبود٬ این چنین هستم که ..... هستی

نمی گویم صمیمی ٬ نمی گویم پاک٬ ولی قسم به شرم تو٬

به چشمای قشنگ تو٬ اندازه هر چه دل تنهایت بخواهد.....

با همه وجود و با هر چه عشق و عشق است.......

دوستت دارم...

کر چه عشق و عشق است.......

دوستت دارم...

خداحافظ

ghalbeyakhi60 — Mon, 31 Aug 2009 07:58:02 GMT

خداحافظ گل لادن

تموم عاشقا باختن

ببین هم گریه هام از عشق

چه زندونی برام ساختن

خداحافظ گل پونه

گل تنهای بی خونه

لالایی ها دیگه خوابی به چشمونم نمی شونه

یکی با چشمای نازش دل کوچیکمو لرزوند

یکی با دست ناپاکش گلای باغچمو سوزوند

تو این شب های تو در تو

خداحافظ گل شب بو

هنوز آوار تنهایی داره می باره از هر سو

خداحافظ گل مریم

گل مظلوم پر دردم

نشد با این تن زخمی به آغوش تو برگردم

نشد تا بغض چشماتو به خواب قصه بسپارم

از این فصل سکوت و شب غم بارونو بردارم

نمی دونی چه دلتنگم از این خواب زمستونی

تو که بیدار بیداری بگو از شب چی می دونی

تو این رویای سر در گم

خداحافظ گل گندم

تو هم بازیچه ای بودی

تو دست سرد این مردم

خداحافظ گل پونه

که بارونم نمی تونه

طلسم بغضو برداره

از این پاییز دیوونه

افسوس نمی دانی

ghalbeyakhi60 — Sat, 29 Aug 2009 21:09:58 GMT

عاشق ترین

ghalbeyakhi60 — Fri, 28 Aug 2009 13:15:18 GMT

تو چطور می گی که من برای تو کم بودم

       منی که عاشق ترین عاشق عالم بودم

             تو فقط دیده ی گریون خواستی

                   من برات قلب پر از خون بودم

                        آخه تو فقط یه عشق خواستی

                               اما من گذشته از جون بودم

تو فقط دست نوازش خواستی

     من سراپا غرق خواهش بودم

          تو همیشه در پی بهانه ها

               اما من حدیث سازش بودم

                                                   آره تو یه دلسپرده خواستی

                                                          چه کنم که سرسپردت بودم

                                                               تا که هرگز کسی عاشقت نشه

                                                                     واسه مردم درس عبرت بودم

منی که ساده به خاک افتادم

           بایدم ساده بدی بر بادم

                راستی لعنت به منه دیونه که

                         به تو قلبم رو چه آسون دادم



                                                تو چطور می گی که من برای تو کم بودم

                                 منی که عاشق ترین عاشق عالم بودم

چرا تنهام گذاشتی؟

ghalbeyakhi60 — Sun, 23 Aug 2009 14:29:32 GMT

عشق...عشق...عشق...

چه واژه ی غریبی ....

سرد...بی معنا...خاک خورده...

چه به سرش امد؟ کسی می داند؟

ان کلمه که به ژرفای تمام زندگی بود...

حالا دیگر به عنوان یک کلمه هم از ان یاد نمی شود...

چه باید کرد...سرنوشتش این بود...

این که در ویرانی ها گم گردد...

این که دیگر هیچ کس قدرت ادراک ان را نداشته باشد...

این که او هم تنها باشد...تنهای تنها...

سرنوشت است...کاری نمی شود کرد...

ما هم سرنوشتی داریم...درست مانند عشق...

روزی تنها...روزی بی معنی... و روزی باد مارا خواهد برد

آرزو

ghalbeyakhi60 — Sat, 15 Aug 2009 15:58:04 GMT