تو همان شکوفه نجاتی

 که صبحدم در حیاط  پاییزی خانه مان سر از پیله اش در آورد و به رویم لبخند زد

و به من یاد داد

که پاییز نیز رنگی از زندگی را به خود دارد

و به من یاد داد

شکوفه عشق هر لحظه می روید و در زمستان سردی آه تنهایی ننه سرما را با گرمای خود از میان می برد

و ننه سرما می داند عشق است که باعث دمیدن بهار می شود

و تو نیز می دانی

می دانی زمستان من آه توست

و بهار من شادیت

و تابستانم در بالای درختان گیلاس لبخندت است که معنا می یابد

و برگ ریزان دلم زمانی است که برگ های شادابی از چهره ات می ریزد

و غم به جای آن بهشت مرا می پیماید...