_{باز کــــن پنجــــــره ای روبه نــــگاهم ای دوست}

آموخته ام که : به انسان ها مانند سکوی پرتاب نگاه نکنم.

آموخته ام که : هرگاه که ترسیده ام ، شکست خورده ام.

آموخته ام که : غرور انسان ها را هرگز نشکنم.

آموخته ام که : انسان های بزرگ هم اشتباه می کنند.

آموخته ام كه : اگر مایلم پیام عشق را بشنوم ، خود نیز بایستی آن را ارسال كنم

آموخته ام که : زندگی را از طبیعت بیاموزم ،

مثل ابر با كرامت باشم .

چون بید متواضع باشم ،

چون سرو ، راست قامت،

مثل صنوبر ، صبور ،

مثل بلوط مقاوم ،

مثل خورشید با سخاوت و

مثل رود ، روان

سالهاست با بغضی کال با خاطراتی خسته

زیر بارانی ترین درخت عشق به انتظار

دوباره ات ایستاده ام .پر از بهانه ام

خسته ازقهر زمانه پروانگی

را بیدار می کنم تا ازتو

بگوید و من برای

همیشه

سکوت

کنم

دشتها آلوده ست

در لجنزار گل لاله نخواهد رویید

در هوای عفن آواز پرستو به چه كارت آید ؟

فكر نان باید كرد

و هوایی كه در آن

 نفسی تازه كنیم

گل گندم خوب است

گل خوبی زیباست

ای دریغا كه همه مزرعه دلها را

علف هرزه كین پوشانده ست

هیچكس فكر نكرد

كه در آبادی ویران شده دیگر نان نیست

و همه مردم شهر

 بانگ برداشته اند

كه چرا سیمان نیست

 و كسی فكر نكرد

كه چرا ایمان نیست

و زمانی شده است

كه به غیر از انسان

 هیچ چیز ارزان نیست

عشق مثل آبه

 میتونی توی  دستات قایمش کنی

 اما آخرش یه روز  دستاتو باز میکنی میبینی نیست

قطره قطره  چکیده

 بی آنکه بفهمی دستت پر از خاطراست

یک روز خواهم رفت ، و لمس خواهم کرد عشق را به وسعت تمامی گندمهای ایران

 من همان نقطه ی آغاز خواهم شد که ...

در آن هر چه هست خواهد روئید و سپیدار برگ خواهد داد

قسم به نبض تند عشق ، من در مسیری دور، در ضربان چشمهای گریان .

در تب تند انتظار ، در غبار جاده های تک مسافر جا مانده ام روزی خواهم رفت،

تو نخواهی دانست به کجا ، تو نخواهی دانست که چرا

نخواهی فهمید که غم رویش من ، غم غربت سرگردانی چیست؟

و غم این درد مرا سخت می آزارد.

بی گمان روزی تنها خواهم رفت

این ندانستن ، نفهمیدن مرا می آزارد.

با هر چه انعکاس هست خواهم رفت

یادته  من  و  تو داشتیم  ساده  زندگی می کردیم  

          ازهمین چشمه ی شفاف رفع تشنگی می کردیم 

                    یه  دفعه  یه  مهمون  اومد ،  دلمو یه  جوری دزدید 

                              دل  تو  به  روش  نیاورد  از  همون   دقیقه   فهمید 

اولش  فکر  نمی  کردم  که  دلم   رو   برده  باشه 

          یا  دلم  گول  چشای  روشنش  رو   خورده   باشه 

                    اما  نه ... گذشه  و  دیدم  دل  من   دیونه   تر شد 

                              به  تو  گفتم  و  دلت  از  قصه ی  من  با  خبر شد 

اولش   گفتم   یه   حسه   یا   یه   احترام   ساده 

          اما  بعد   دیدم  که  عشقه ،  آخه   اندازش   زیاده 

                    بد جوری   دیونتم   من ،   فکر   نکن   یه   اعترافه 

                              همیشه    نبودن    تو     کرده    این    دلو   کلافه 

آخ  که  چه  لذتی  داره ...  ناز   چشماتو   کشیدن 

          رفتن    یه    راه   دشوار   واسه   هرگز   نرسیدن 

                    من  که  آسمون  نبودم ،  اما  عشق ت و یه ماهه 

                              سرزنش  نکن  دلم  رو ،  به  خدا  اون  بی  گناهه 

تو که چشمای قشنگت خونه ی صدتا ستاره ست 

          تو  که  لبخند  طلاییت  واسه من عمر دوباره ست 

                    بیا  و  مثل  گذشته  جز  به  من به همه شک کن 

                               من  برای  تو  می میرم ...ب یا  و  بهم  کمک کم 

زندگی را دوست دارم                                                                      

               نه در قفس

                       عشق را دوست دارم 

                                       نه در هوس

                                          تو را دوست دارم

                                                    تا آخرین  نفس .!!

عشق یعنی مستی و دیوانگی 
     عشق یعنی با جهان بیگانگی
         عشق یعنی شب نخفتن تا سحر
             عشق یعنی سجده با چشمان تر
                  عشق یعنی در جهان رسوا شدن
                      عشق یعنی اشک حسرت ریختن
                             عشق  یعنی لحظه های التهاب
                                 عشق یعنی لحظه های ناب ناب
                                       عشق یعنی قطره و دریا شدن
                                             عشق یعنی دیده بر در دوختن
                                                   عشق یعنی در فراقش سوختن

در این تنهایی تنها و تاریک خداوندی

دلم تنگ است

               بیا ای روشن ای روشن تر از لبخند

                             شبم را روز کن در زیر سرپوش سیاهی ها

دلم تنگ است

             بیا بنگر چه غمگین و غریبانه

             در این ایوان سرپوشیده و این تالاب مالامال

             دلی خوش کرده ام با این پرستو ها و ماهی ها

             و این نیلوفر آبی . این تالاب مهتابی

بیا ای هم گناه من در این دوزخ

بهشتم نیزو هم دوزخ

به دیدارم بیا ای هم گناه من ای مهربان با من ....

بگذار ستاره ی گم گشته ی آسمانت

فریاد کند تو را

تا در این ازدحام بی رحمانه

تصویر تو نمایان شود.

بگذار بشکند تصویر شیشه ایی فاصله ها

بگذار غرور سنگی فرو ریزد

تا آزاد شویم از ناگفته ها.

.......

به من چیزی بگو

زیرا

هر کلمه در انتظار توست

برای تفهیم شدن.

بگذار روح تازه ی تو

برای هر فصل جوانه های عاشقانه زند

تا تکرار شود حضور دوباره ی توبرای پروانه ها.

.......

ببین که دردی در ما بیداد می کند

پس بیا و بگذار

دردها در شمارش لحظه ها هدر شوند

و خاطرات خاکستری به خواب ابدی روند

زیرا

خورشید ما در انتظار طلوعی بی تابی می کند

و چه باک از این همه تردید

که غروب چه وقت خواهد رسید

بگذار معجزه ی تو

قانون تلخ حقیقت را بشکند.

فاصله تا تو تنها یک شب است٬
ولی کاش فاصله هم مثل شب ٬ روشن می شد .
باکی از فاصله نیست اما ...
اما حسرت دیدارت کشیدن٬
اما در تب چشمانت سوختن ...
 
کوه هم کوچک است و دریا خشکیده ٬
من اما می آیم ٬
به آواز من گوش ده و مرا بخوان.