یادت ای دوست بخیر

بهترینم خوبی؟

روزگارت شیرین و دماغت چاق است؟

خبری نیست زتو

یادی از یار نکردن، بی وفا، رسم شده؟

نکند خاطرت از شکوه من خسته شود

دل من می خواهد، که بدانی بی تو

دلم اندازه دنیا تنگ است

یادت ای دوست بخیر

می سپارم همه زندگی ات را به خدا

که چو آیینه زلال

همچو دریا آرام

مثل یک کوه، پر از شوکت بودن باشی

باز باران

می چکد بر دفترم

تا بشوید هرچه دارم در سرم

باز باران

بی بهانه

میزند بر جان خسته

تا بشوید گونه ها را

از غبار سفله بسته

باز باران

بی ترانه

میزند بر دشت لاله

تا بشوید زخم و درد عاشقی را

از درون قلب های زخم دیده

باز باران

بی نشانه

می زند بر صاحبان این زمانه

تا بشوید رنگ تزویر و ریا را

از لباس مردم در خواب مانده

حال باران

در درون ابر پنهان می شود

رنگ و بویش از دیده میگردد نهان

می گریزد او از این درد عیان

باز باران

دور می گردد زمن

تا نبیند سیل اشک و آه من

تو همان شکوفه نجاتی

 که صبحدم در حیاط  پاییزی خانه مان سر از پیله اش در آورد و به رویم لبخند زد

و به من یاد داد

که پاییز نیز رنگی از زندگی را به خود دارد

و به من یاد داد

شکوفه عشق هر لحظه می روید و در زمستان سردی آه تنهایی ننه سرما را با گرمای خود از میان می برد

و ننه سرما می داند عشق است که باعث دمیدن بهار می شود

و تو نیز می دانی

می دانی زمستان من آه توست

و بهار من شادیت

و تابستانم در بالای درختان گیلاس لبخندت است که معنا می یابد

و برگ ریزان دلم زمانی است که برگ های شادابی از چهره ات می ریزد

و غم به جای آن بهشت مرا می پیماید...

می نویسم
از پی دل
می نویسم از طوفان
آه ، این طوفان نیست
این شعر دل است
که کسی نشنیده
مقصد این شعر کجاست؟
خانه‏ای مقصد این شعر من است
جای در شهری زیبا دارد
خوب می دانم
که به مقصد می رسد،‌روزی
پر می کند مقصد را
از نور
از مهر
از زیبایی
امید من آن روز است

اون روزی که رفتی ، دیگه نفس نمونده بود که بیاد بالا

انگار نفسم مث خودم خشک شده بود .

داشتم خفه می شدم ، اما اصراری برای بالا اومدنش نداشتم

میذارم هر جوری که راحته باشه . نفسم رو می گم ...

همون طوری که گذاشتم تو راحت باشی ....

 بازهم سلام ....

سلام به اونی که عشقو به من هدیه داد ....

این سطر مختصر رو گفتم که اون بخونه ، هرچی که تا حالا نگفتم رو میخوام بدونه .

اون اولش نمی خواست منو بذاره و بره ....

ولی راز منو فهمید ....

اون رفت تا همیشه برای من بمونه ....

و حرف همیشگی من : امان از اون روزی که رفتی ...

وقتی دلم می گیره ....

وقتی بغض گلوم رو فشار میده ....

وقتی ستاره احساسم از من دور می شه ....

و آرزوهای من دست نیافتنی تر از همیشه برام جلوه می کنه ....

وقتی سقف آسمون بر دلم آوار می شه ...

و من تنها تر از همیشه ، احساس می کنم ، اندوهی تمام وجودم رو داره فشار میده و منو در هم می شکنه .....

ناگهان .....

احساس ملایم یک حضور ...

نسیم معطر احساس تو خدای خوبم ....

آرام آرام از فضای غم گرفته قلبم می گذره و بوی آشنای تو دلم رو مسرور می کنه

و اون وقته که دست مهربونت بر دلم می شینه ،

گرمم می کنه و ذره ذره این باور سبز رو توی دلم می شونه که :

" برای بودن و موندن ، هیچ دل خوشیی کم نیست "  

در حقیقت نگاه من چیزی نهفته است می بینی

همه از سرّ درونم سخن می گوید

سخن از جنجالی که در درونم احساس می کنم

چه کنم با این همه هیا هو که در درونم جاری است

در درونم همه جنجالها سر توست

تو که از این هم جنجال بی خبری

چشم بگشا تا ببینی در نگاهم این همه جنجالی که درونم جاری است

چشم بگشا ......